Archief
Maand: juni 2015

Feesten

Feesten

In de maand juni hebben we twee feesten georganiseerd. In de eerste plaats de zgn OPA dag, Een idee van mijn kinderen. Acht in Nederland woonachtige kleinkinderen (in de leeftijd van 3 tot 9 jaar kwamen bijeen in het Duinhuis te Oostvoorne. Ik vertelde hen over de eerste negen jaar van mijn leven. De oorlogstijd.Elektriciteit was verboden.Mijn vader hing overal zwarte lampjes die net genoeg zicht gaven.Zijn onderduikplek was bedekt met uien.Mijn vader dook onder om aan deportatie naar Duitsland te ontkomen. Mijn vader ging er toch dagelijks op uit om vooral in het Westland voedsel te bemachtigen.Nooit leed ik honger.Altijd bruine bonen die ik nog met smaak eet. Eenmaal werd vader toch opgepakt door de Duitsers.,een andere man die goed Duits kende sprak de soldaat toe.Deze streek over zijn hart en zei ”fortfahren” Van mijn moeder hoorde ik dat tijdens het afschieten van V1 raketten vanuit Rijswijk ik uit angst onder de tafel kroop en “duitseanka”mompelde. Na de oorlog ging ik naar de kleuterschool.In 1946 overleed een jongen uit onze groep tijdens een verkeersongeluk.Dat was een tragisch gebeuren. Na de geboorte van mijn zusje toonde ik lastig gedrag.Ik kwam terecht bij een psychiater van wie ik dacht dat hij mij in de gaskachelzou stoppen.Hij adviseerde mijn vader om mij af en toe een pak rammel. te geven. Dat deed hij nooit ,wel had ik tomatengevechten met mijn moeder. In 1948 ging ik naar de basisschool.Het wilde niet lukken zodat ik getest moest worden voor buitengewoon lager onderwijs. Maar ik wist dat september de negendemaand was, zodat de BLO niet doorging. Vervolgens werd ik de knapste van de klas Vreemd allemaal Mij voornaam werd veranderd. IK heette voortaan Joop omdat de vriendin van mijn juffrouw ook zo heette/. Ik kwam terecht in het Rodekruisziekenhuis voor een blindedarm operatie.We kregen als verdoving ether.IK droomde dat ik op de Gouverneurlaan op keien liep die aangebracht waren voor het komende asfalt. Ik viel en was buiten westen. Op de zaal lag een jongen die hermaphrodiet was. Een heel boeiend verschijnsel.Mijn meester wilde op bezoek maar werd weggestuurd. We gingen wel al op vakantie naar Soest, Zeist en Elspeet. Met mijn vader bezocht ik tante Toos, de zuster van mijn oma. Ze woonde op de Rozengracht heel hoog op een kamertje. In Elspeet zag ik voor het eerst konijnen in het wild. Ik gaf de kleinkinderen een beschrijving van ons huis aan de Gouverneurlaan. We hadden daar een extra grote zolderkamer waar ik later heerlijk huiswerk kon maken.Geen verwarming,dus bloemen op de ramen van de vrieskou. In 1950 overleed mijn oma.Ze was de eerste dode die ik opgebaard zag. Na mijn verhaal konden de kinderen met Cris schilderen. De beschrijving van het huis en het overlijden van de jongen uit de kleuterschool maakten zoveel indruk dat daaraan schilderwerken werden besteed.

Na het schilderen toog ik met de kinders naar de kinderboerderij waar ze konden genieten van ezels, paarden geiten, bokken, schapen, kippen, kalkoenen. Dat alles trok de aandacht.Vervolgens voerden de kinderen een toneelstuk op. Zeer vermakelijk, vooral Elia blonk uit. We aten nog een broodje, dronken frisdranken en aten fruit. De Opadag kwam tot een einde IK heb het zelf erg geslaagd gevonden. .

Het tweede feest vond op 17 juni in Cafe Bondru plaats. Ik vier mijn vijftig jaar bestaan als geestelijke toen ik op 17 juni 1965 als vicaris begon bij de Hoogovens. DE aanwezige groep was gevarieerd samengesteld. Het was een leuk gezelschap. ook mijn kinderen en mijn broer met zijn vrouw waren present. Voor zover mogelijk heb ik me met de gasten ingelaten. Het cafe wordt beheerd door Raymond , de huisdealer die in vroeger jaren belasting betaalde. Vandaar onze band. Ik vertelde hoe het was bij de Hoogovens. Mijn broer memoreerde ook deze fase uit mijn leven. Zelfs onze oudmedewerker Henk Wuister voerde het woord. De gasten werden verrast met bier, wijn en frisdranken. Raymond had lekkere hapjes gemaakt. Veel Surinaamse mensen uit de drugswereld van vroeger waren aanwezig. Zo was er de dealer die indertijd voorstelde om de dealersvergadering met gebed te beginnen. Mijn oude klasgenoot HarmJan was ook met zijn vrouw present. Het feest was afwisselend, het vond binnen en buiten op het terras plaats. Het was ontzettend leuk zoveel mensen uit diverse geledingen te mogen ontmoeten.

Reis naar Tiblisi

Reis naar Tiblisi

Van 26 mei tot 2 juni verbleven we met enkele Rotterdamse kunstenaars (Els, Elly, Medea, Alex, Lynda en Cris) in Tiblisi, de hoofdstad van Georgie om daar met Georgische kunstenaars tezamen te exposeren. DE reis was mogelijk door de inzet van Marc en Nino en Amiran met zijn familie. Men had een theather gehuurd en een goedkope huisvesting in een hotelachtige voorziening. De sfeer in de groep was uitstekend. Zelf was ik in staat relaties te onderhouden die in het verleden werden opgebouwd. Zo bezochten weer de vertegenwoordiging van de vluchtelingen in het hotel aan het Tiblisi meer. Dat was een warme en hartelijke ontmoeting met het genieten van een lekkere maaltrijd. Ook de arts die ons vroeger ondersteunde was present. DE mensen doen hun best om te overleven wat niet altijd meevalt nu de lari is gedevalueerd. Hun tuinen liggen er nog bloeiend bij. Terugkeer naar hun land Abchazie waar ze 25 jaar geleden werden verdreven zit er nu niet meer in. De relatie met Rusland is koel.Verslechtert verder niet.Lidmaatschap van EU en Navo zal lang op zich laten wachten. Ik heb nog een paar toespraakjes gehouden met een toast op familie,overledenen,de toekomst. De kunstenaars hadden nog een extra programma zodat ik tijd had voor andere zaken.Wel heb ik de opening gehouden met een toespraak over het thema “Feeling at home”Er was goede belangstelling. Tijdens de opening zat ik op een bank vanwaar ik het uitzicht had op de Maasvlakte van Els. In oud Tiblisi confereerde ik in een restaurant met Amiran over zijn zaken. Dat doen we al vele jaren.Hij is goed voortuitgegaan.Een creatief man die met zijn vrouw en schoonzuster de zaak runt.Hij heeft een eigen bedrijfshal war hij fietsen,speelgoed etc verhandelt. Jarenlang runde hij ook een projerct voor straatkinderen.Jarenlang verhandelde ik sieraden en kleinpoden door kinderen gemaakt. Amiran kan op kerkelijk gebied geen club vinden waar hij zich thuis voelt. Hij is nu buitenkerkelijk maar toch geinteresseerd in geloofsvragen.Volgens afspraak stuur ik hem al jaren bijbelstudies toe. Tijdens een barbercue buiten de stad in de bergen lichten we de bijbelstudie toe.Amiran heeft goede vragen overr de relatie met moslims en de overwinning van dood en onheil(de zeer zal er niet meer zijn). We bezoeken nog het grote kruis in de bergen vanwaar een prachtig uitzicht op Tiblisi.Een intiem orthodox kerkje trekt onze aandacht. Tijdens hitte bood ons hotel afkoeling.Het hotel lag in drukke omgeving(winkels,restaurants en cafes). Het was goed oude vrienden te ontmoeten die voor zon trip onmisbaar zijn.Marc nog altijd in dienst van het IOM verleende ons weer onschatbare diensten. Vanuit de SOS heb ik de mensen die we vroeger ondersteunden nog de zelfde bedragen toegekend. Welvaart blijft betrekkelijk.
Met dankbaarheid denk ik terug aan de harmonische groerp met vel humor en genegenheid voor elkaar. Grote dank aan Marc,Amiran en hun echtgenotes die zo voortreffelijke diensten bewezen.