In memoriam Pieter de Koster

In memoriam Pieter de Koster

Op  verzoek van….

IN MEMORIAM PIETER DE KOSTER

Op verzoek van Henk Wuister schrijf ik dit In Memoriam. Na een mislukt gesprek in 2007 zijn onze wegen gescheiden. Ik realiseer me dat dit geschiedde na 20 jaar contact met hem. Zijn twintig jarig verblijf in de oude Pauluskerk was een gebeuren dat dankzij de kosterij, vrijwilligers en bovenal Henk Wuister mogelijk was. Pieter was geen gemakkelijk mens. Hij persisteerde in zijn meningen en opvattingen. Hij was afkomstig uit een religieus milieu dat niet accordeerde met de PK. Ik deugde als dominee niet in zijn ogen. Hij kwam nooit bij me in de kerk. Ik accepteerde dat en wilde dat geen stoorzender laten zijn..  In 1987 deelde hij mede dat hij na scheiding en verlies van woning dakloos was geworden en als zodanig door mij bejegend wenste te worden. Ik heb dat gedaan. De burgemeester van Standaardbuityen bood een woning aan. Hij weigerde. Hij voelde zich bedrogen door de rechtbank van Breda omdat zij ex vrouw familie was van de president van de rechtbank. Ik ging naar Breda en trof een nerveuze president aan. Pieter had gelijk.. Pieter volhardde in zijn dakloosheid. Hij werd vrijwilliger in de nachtopvang. Het betrof een intelligente man die goed door had hoe alles in elkaar stak.. Ik heb vaak met hem gesproken en zijn mening gehonoreerd. Ik kon niet altijd doen wat hij wilde. Hij verwierf zich een aparte machtspositie in de kerk. Hulpverlening aan hem pikte hij niet of ik moest hem er toedwingen. In 2007 weigerde hij een woning met garage waarvoor we ons best hadden gedaan. Hij bleef bij nee. Toen is hij tijdens mijn verblijf in Georgie stilletjes vertrokken. In de loop der jaren heb ik wel aangeboden om bij hem langs te gaan. Tijdens zijn ziekte telefoneerde de huisarts met mij. Ik was bereid te komen als Pieter dat goed vond. Het lukte niet meer. Ik was blij dat Henk Wuister het contact levendig hield. Pieter was grenzeloos eigenwijs en verplaatste zich niet in gevoelens van anderen. Wel moet gesteld worden dat hij veel eigen geld geinvesteerd heeft in vluchtelingen. In stilte deed hij veel. Dat heb ik altijd hogelijk gewaardeerd. Zelfs bij de start van de Straatkrant was Pieter financieel present. Het is uiteraard tragisch dat we elkaar na 20 jaar toch verloren hebben. Ik was voor Pieter de belichaming van het kwaad dat hem velde. Toch heb ik geen wraakgevoelens. Hij was op zijn wijze sociaal, bewogen met mensen/Hij koesterde soms goede ideeen. Ik heb altijd met hem meegeleefd. Jammer was dat ik hem soms onder handen moest nemen. Zijn weigeringen waren soms bizar. Hij had recht op een uitkering maar weigerde te tekenen. Ik heb voor hem getekend. Kon niet anders. Velen zullen Pieter in dierbare herinnering hebben. Er viel van hem te leren. Hij is niet vergeefs zo lang in de kerk geweest. Op religieus gebied klikte het niet tussen ons. Toch hoop ik dat de barmhartige God in wie wij samen geloofden zich over hem zal ontfermen.
Hans Visser

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.